Για την εκλογική αναμέτρηση ενός σωματείου που πνέει τα λοίσθια σε έναν εξοντωμένο κλάδο

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Με αφορμή τις σημερινές εκλογές της ΕΣΗΕΑ, ας πούμε και εμείς κάποια πράγματα για να κάνουμε σαφές το τοπίο μέσα στο οποίο διεξάγεται ακόμη μία (αποτυχημένη) εκλογική αναμέτρηση.



Ακολουθεί η ανακοίνωσή μας:

Για την εκλογική αναμέτρηση ενός σωματείου που πνέει τα λοίσθια σε έναν εξοντωμένο κλάδο

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς “σπουδαίος” πολιτικός αναλυτής για να καταλάβει ότι στο πλαίσιο της κρίσης και αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου και της απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, οι πάντοτε διαπλεκόμενοι ιδιοκτήτες των Media αναπόφευκτα θα διέρχονταν την ίδια κρίση. Οι μιντιάρχες έχουν στην κατοχή τους ένα προσαρτημένο στο συστημικό κορμό ιδεολογικό εργαλείο, το οποίο αναπαρήγαγε τόσο το κεφάλαιο, όσο και το πολιτικό σύστημα το ίδιο. 

Εξ’ου και ήδη, πολύ πριν τη μετάβαση στη μνημονιακή εποχή, οι μεγάλοι μιντιάρχες (Μπόμπολας, Αλαφούζος & Σία) είχαν αρχίσει την αποψίλωση των μαγαζιών τους και την επίθεση σε κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα, όπως η διάρρηξη των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μέσω της επιβολής των ατομικών. Εντός της μνημονιακής περιόδου, η δημοσιονομική κρίση περιόρισε την κρατική κάνουλα, η οποία τροφοδότησε και τα αφεντικά των ΜΜΕ (είτε απευθείας μέσω διαφημίσεων, είτε με πολιτική πίεση για την ανάληψη δημόσιων συμβάσεων). Παράλληλα, ακολούθησε η απώλεια της κοινωνικής νομιμοποίησης με τη φαιά προπαγάνδα που εξαπέλυσαν υπέρ του Μνημονίου και των πολιτικών λιτότητας και φτωχοποίησης. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα και οι σχηματισμοί καταποντίστηκαν, με το αριστερό και άφθαρτο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να ανέρχεται στην εξουσία - και λόγω της παρακμής και διαπλοκής που ανέδυαν οι διαπλεκόμενοι ιδιοκτήτες των Μέσων. Η νέα αυτή διαχείριση, δεν άργησε ωστόσο να μάθει και εκείνη τους “παραδοσιακούς” κανόνες του παιχνιδιού, επιχειρώντας να εδραιώσει τα δικό της σύστημα των φιλικά προσκείμενων παλαιών και νέων ιδιοκτητών MΜΕ, προκειμένου να μπορεί να προπαγανδίζει τον κυβερνητικό λόγο και να αμβλύνει την κριτική προς αυτή. Η απόπειρα αυτή βρήκε και βρίσκει φυσικά σθεναρές αντιστάσεις από τους προηγούμενους διαχειριστές, που έβλεπαν και βλέπουν ένα προνομιακό ιδεολογικό εργαλείο εντός του πολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού, να διεκδικείται από νέους εταίρους, αυτή τη φορά αριστερούς. 



Κατά αυτόν όμως, τον τρόπο και μέσα από τους συνεχείς διαγκωνισμούς, διαφάνηκε σε μας τους εργαζόμενους των ΜΜΕ, και όχι μόνο, ότι η διαχειριστική μετάβαση δεν πυροδότησε παρά μία μάχη αναδιευθέτησης των συσχετισμών μεταξύ κράτους-πολιτικής διαχείρισης-κεφαλαίου για τον έλεγχο της, κατά τα άλλα συνταγματικά κατοχυρωμένης υπέρ του γενικού συμφέροντος, λειτουργίας των Μέσων Ενημέρωσης. 

Η παραπάνω αναδιευθέτηση των συσχετισμών και των σχέσεων επιρροής μεταξύ κράτους– πολιτικής διαχείρισης και αφεντικών, παλαιών και νέων, γίνεται ολοφάνερη στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών. Ο πραγματικά αστείος διαγωνισμός που έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο του 2016 ακυρώθηκε, ούτε δύο μήνες μετά, με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Και θα μπορούσαμε να θυμόμαστε αυτήν την ιστορία και να γελάμε. Για εμάς τους εργαζόμενους όμως, οι επιχειρηματικοί ανταγωνισμοί αλλά και οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ για διαφάνεια και για το «τέλος της διαπλοκής» σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: την περαιτέρω υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης. 

Η επέκταση του Δημήτρη Μάρη στο ραδιοφωνικό τοπίο, οι πρόσφατες κινήσεις του Σαββίδη σε ό,τι αφορά το Mega, τον Πήγασο, η αγορά του ΔΟΛ από τον Βαγγέλη Μαρινάκη, και από κοντά και άλλες κινήσεις από μικρότερα αφεντικά, κάνουν αυταπόδεικτο, αυτό που ήδη φανταζόμασταν: οι μιντιακές αυτοκρατορίες γκρεμίζονται για να στηθούν άλλες στη θέση τους. Και ποιοι θα είναι οι όροι εργασίας σε αυτές τις νέες αυτοκρατορίες; Το ακυρωμένο νομοσχέδιο Παππά κατέβαζε συνεχώς τα ελάχιστα όρια αριθμού εργαζομένων για τους τηλεοπτικούς σταθμούς, δεν έλεγε κουβέντα για μισθούς, ωράρια ή ειδικότητες, ενώ οι συλλογικές συμβάσεις αποτελούν άγνωστες λέξεις για τους νέους εργαζόμενους σε όλα τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά. Οι απερχόμενοι μιντιάρχες, δοθείσης ευκαιρίας με την «οικονομική κρίση», έχουν ισοπεδώσει μισθούς και ωράρια, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος για τους νέους βαρόνους των μίντια. Το στοίχημα πλέον για εμάς τους εργαζόμενους είναι να μην μείνουμε αποπροσανατολισμένοι, νωθροί και εγκλωβισμένοι σε μια ψευδή διαπάλη, σε ένα πλασματικό αδιέξοδο, το οποίο θα μας καθηλώνει στην επιλογή του πιο συμπαθούς δυνάστη.

Εκτός όμως των ανταγωνισμών για τα κανάλια, στο προσκήνιο έχει έρθει και ο διαγκωνισμός των αφεντικών για τα ραδιόφωνα. Ξαφνικά οι «πτωχευμένοι» και «στριμωγμένοι» από τα χρέη παλαιοί και νεοεισερχόμενοι μιντιάρχες ανοίγουν και ραδιοφωνικούς σταθμούς, χρησιμοποιώντας βέβαια την παλιά καλή συνταγή που θέλει τους ήδη υπάρχοντες εργαζομένους στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα να δουλεύουν τζάμπα στη ραδιοφωνική συχνότητα που ανήκει στον ίδιο όμιλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «νεοεισερχόμενος» μιντιάρχης Νίκος Χατζηνικολάου, που παρά το γεγονός ότι έχει τον πρώτο σε ακροαματικότητα ενημερωτικό σταθμό Real FM, έχει απλήρωτους τους εργαζομένους από 5 έως και 10 μήνες, άνοιξε και καθημερινή εφημερίδα («Ειδήσεις»), χρησιμοποιώντας τους ίδιους εργαζόμενους-πολυεργαλεία του ομίλου.

Ενώ και ο ιδιοκτήτης της 24media και πρόεδρος της ΕΝΕΔ (Ένωση Εκδοτών Διαδικτύου) Δημήτρης Μάρης άνοιξε ήδη νέα ραδιοφωνική συχνότητα, τον 24/7 FM, επεκτείνοντας τις ήδη εφαρμοσμένες πρακτικές στα άλλα μίντια του ομίλου. Εκτός των άλλων, στο νέο σταθμό, οι ηχολήπτες προσλαμβάνονται χωρίς την τήρηση των συλλογικών συμβάσεων των τεχνικών ραδιοφώνου.

Την ίδια «συνταγή» ακολουθεί και ο Παραπολιτικά FM 90,1 του Γιάννη Κουρτάκη, που χρησιμοποιώντας τους εργαζόμενους του πόρταλ και της εφημερίδας, «έστησε» και το ραδιοφωνικό πρόγραμμά του. Ενώ στον «αυτοδιαχειριζόμενο» -στα χαρτιά- Flash με μάνατζερ τον Πάνο Κολιοπάνο, οφείλονται ακόμα στους εργαζόμενους δεδουλευμένα 2 μηνών από την προηγούμενη περίοδο λειτουργίας του- άνοιξε τον Σεπτέμβριο, έκλεισε και ξανάνοιξε τον Φεβρουάριο. Την ίδια ώρα στη νέα αυτή «εποχή» προσλαμβάνονται μεγάλα ονόματα για την παρουσίαση του κεντρικού μαγκαζίνο του σταθμού.

Οι γαλέρες του διαδικτύου

Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων -και δη των νέων- όμως δεν δουλεύουν στα μέχρι πρότινος παραδοσιακά Μέσα, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και εφημερίδες, αλλά στις σύγχρονες «γαλέρες» των sites. Όταν μιλάμε για εργασία σε sites, μιλάμε για μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, χωρίς εννοείται τήρηση 8ωρου, χωρίς τις ανάλογες προσαυξήσεις σε Σαββατοκύριακα και αργίες, μισθό 300-600 ευρώ το μήνα είτε πρόκειται για αμοιβή με αυτασφάλιση («μπλοκάκι»), είτε για μισθωτή σχέση, χωρίς την αναγνώριση της δημοσιογραφικής ιδιότητας, που έχει ως αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να αντιμετωπίζονται είτε ως «ελεύθεροι επαγγελματίες» είτε ως «υπάλληλοι γραφείου». Συνθήκες που τους καθιστούν «αόρατους», ενώ όποιος και όποια τολμήσει να αντισταθεί απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία και να διεκδικήσει αυτά που δικαιούται, τότε παίρνει και την ανάλογη απάντηση εκ μέρους των αφεντικών είτε με δημόσιο διασυρμό (περίπτωση Βαξεβάνη στο Documento) είτε με απόλυση.

Μπροστά στην κατάφωρη καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και την παντελή έλλειψη συνδικαλιστικής κάλυψης στα σύγχρονα κάτεργα που λέγονται sites, το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων αφήνεται στην τύχη του, να αντιμετωπίζει καθημερινά την εργοδοτική τρομοκρατία.

Ο ρόλος της ΕΝΕΔ

Η ίδρυση το 2012 της ΕΝΕΔ σηματοδότησε την   προσπάθεια της παλιάς και νέας γενιάς εργοδοτών για το μοίρασμα της καινούριας «πίτας»   στα ψηφιακά μέσα, μόνο και μόνο για τον απόλυτο έλεγχο αυτής της νέας αγοράς, λόγος για τον οποίο ξεκίνησαν τις μονοπωλιακές μετρήσεις στον ηλεκτρονικό Τύπο, στην ουσία με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν και με τον παραδοσιακό.

Δεδομένης της προαναφερθείσας κατάστασης που επικρατεί στα sites, με τους εξευτελιστικούς μισθούς και τις απλήρωτες υπερωριακές ώρες και μέρες δουλειάς, με την ανασφάλιστη στις περισσότερες περιπτώσεις εργασία, με τον αποκλεισμό των εργαζόμενων από τα σωματεία στο χώρο του Τύπου   και την αδιαφορία των τελευταίων για την κάλυψη των συναδέλφων στα ηλεκτρονικά μέσα, με την απεργοσπασία ως πάγια τακτική των ιδιοκτητών τους, με την απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης, αλλά και με την ελεγχόμενη-καθεστωτική και ολιγοπωλιακή πληροφόρηση που διοχετεύουν, γίνεται φανερό ότι για τη νέα εργοδοτική «Ένωση» και τα συμφέροντά της ο δρόμος της εκμετάλλευσης είναι κάτι περισσότερο από ανοιχτός.

Πρόεδρος της ΕΝΕΔ εκλέχτηκε ένας σχετικά νέος μιντιάρχης, ο Δημήτρης Μάρης, ιδιοκτήτης του ομίλου «24 Media» στον οποίο συμμετέχει και ο Φώτης Μπόμπολας και στην κατοχή του οποίου βρίσκονται περίπου 20 sites. Εξάλλου, ο Μάρης είναι και μέτοχος στην εταιρεία του Γιάννη Φιλιππάκη που εκδίδει τις εφημερίδες «Δημοκρατία» και «Εspresso».

Η εκλογή του Δημήτρη Μάρη (επονομαζόμενου και ως betατζή, λόγω των τζογαδόρικων στοιχηματικών ιστοσελίδων που ελέγχει) στη θέση του προέδρου της εργοδοτικής Ένωσης, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς πρόκειται για έναν επιχειρηματία που αναδεικνύεται πλέον σε κυρίαρχη δύναμη στο χώρο των ηλεκτρονικών media και των νέων τεχνολογιών ενημέρωσης, που επεκτείνει συνεχώς τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, ακόμη και σε παραδοσιακά μέσα. 

Η εκλογή του Δημήτρη Μάρη στην καρέκλα του προέδρου της ΕΝΕΔ αποτελεί μια επιλογή των κυρίαρχων εκδοτών που αφορά τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. Ικανό να προασπίσει το λόμπι των εκδοτικών συμφερόντων στο έπακρο και με βασική προϋπόθεση την εγκαθίδρυση της εργοδοτικής ασυδοσίας ως αναγκαία συνθήκη για την εξασφάλιση των μέγιστων κερδών που προκύπτουν από την αφαίμαξη των εργαζομένων.

Σωματεία προκλητικά απόντα

Δεν είναι η πρώτη φορά που απορούμε τι άλλο μπορούν να αρθρώσουν οι εργατοπατέρες του κλάδου, πέρα από μια θλιβερή μουρμούρα εν είδη γκρίνιας, κάθε φορά που ένα ακόμα κύμα απληρωσιάς και καταπάτησης εργασιακών δικαιωμάτων χτυπάει τους εναπομείναντες εργαζόμενους στα ΜΜΕ.

Έχει σβηστεί από τη μνήμη πλέον, πότε ήταν η τελευταία φορά που οι συνδικαλιστές κατάφεραν την έγκαιρη καταβολή μισθών από αφεντικά, – τα οποία, όχι και τόσο εσχάτως, έχουν φτιάξει το δικό τους αντιδραστικό, κίνημα “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ”- πολλώ δε μάλλον, πότε διεκδίκησαν τελευταία φορά την υπογραφή αξιοπρεπούς Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Μα πιο πολύ, έχει χαθεί από τη μνήμη (αλλά μάλλον δεν υπήρξε ποτέ) η φορά που μίλησαν και κινητοποιήθηκαν για το καθεστώς ζούγκλας που επικρατεί στον κλάδο συνολικά, εδώ και δεκαετίες. Οι πρωτοβουλίες που θα βοηθούσαν στη ρύθμιση του τοπίου βάζοντας στην πρώτη γραμμή τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων στα ΜΜΕ δεν ελήφθησαν ποτέ, αντιθέτως εδραιώθηκε και γιγαντώθηκε ο συνδικαλισμός της συναλλαγής και διαπλοκής με τις κυβερνήσεις, ο συνδικαλισμός των κλειστών θυρών και του χαριεντισμού με την εξουσία.

Οι εργατοπατέρες βρέθηκαν πάλι πίσω από τα γεγονότα προσπαθώντας ασθμαίνοντας να κατανοήσουν τι ακριβώς συμβαίνει με την επαναδιάταξη του μιντιακού κεφαλαίου στον μνημονιακό ξερότοπο. Έτσι έβλεπαν να περνάνε πάνω απ’ τα κεφάλια τους νόμοι που καθορίζουν πόσοι και πως θα αποκτήσουν τηλεοπτικές άδειες, και ταυτόχρονα σφύριζαν δίπλα τους τα εκατομμύρια της διαπλοκής, την ίδια ώρα που εκατοντάδες εργαζόμενοι στα ΜΜΕ παραμένουν για μήνες απλήρωτοι.

Η εργοδοτική καρικατούρα που λέγεται ΕΣΗΕΑ, δεν μπόρεσε, ούτε και θέλησε, για άλλη μια φορά, να υπερασπιστεί τις θέσεις εργασίας, αλλά ούτε και μπόρεσαν να καταθέσουν μια στοιχειώδη πρόταση για την υπεράσπιση των βασικών αρχών του ίδιου του επαγγέλματος (λειτουργήματος όπως, με αυταρέσκεια, το αποκαλούν, και αυτό μόνο όταν θίγονται τα συντεχνιακά προνόμια). Ατέρμονες μεγαλοστομίες για την ελευθερία του Τύπου, την πολυφωνία, την πάταξη της διαπλοκής και από ουσία μηδέν.

Φυσικά ακόμα και τα συνδικαλιστικά ζόμπι της ΕΣΗΕΑ φαντάζουν ντούροι ριζοσπάστες μπροστά στο εργοδοτικό συρφετό που αποκαλείται «Ανοιχτά ΜΜΕ». Αφού τα φιλελεύθερα τσιράκια της εργοδοσίας, κάνουν λόγο με θράσος για τον «εφιάλτη του μαύρου» -εκείνοι οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα για να πέσει μαύρο στην ΕΡΤ και εργάστηκαν με ζήλο για να βγει το μόρφωμα της Δ.Τ/ΝΕΡΙΤ στον αέρα- κοροϊδεύουν με το ίδιο περισσό θράσος τους εργαζόμενους που βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας. Γιατί μόνο με κοροϊδία ισοδυναμεί η μέγιστη μπαρούφα κενολογίας που προτείνει «κινητοποιήσεις στοχευμένες, πρωτότυπες και διαφορετικές, όμως, ώστε να έχουν αποτέλεσμα και όχι παραδοσιακές, τυπικές και τετριμμένες που δεν αρμόζουν στην κρισιμότητα των στιγμών», όπως ανέφεραν στο ιδρυτικό τους κείμενο. Πονέσανε τα μάτια μας να βλέπουμε πρωτότυπες και στοχευμένες δράσεις στον 1 χρόνο ύπαρξής τους. «Σύντροφοι» μην ιδρώνετε άλλο, τον σώσατε κι εσείς τον κλάδο, ευχαριστούμε, όχι άλλο σώσιμο.

Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς πώς όλο αυτό το συνονθύλευμα κατάφερε να χάσει το Αγγελιόσημο και μαζί μ’ αυτό και το Ταμείο. Έτσι με ολοένα και πιο γοργά βήματα η συντεχνία που ονόμαζε τον εαυτό της σωματείο χάνει και τα τελευταία προνόμια, μένοντας κουφάρι κενό που σέρνεται μέρα με την ημέρα. Χωρίς να μπορούν να υπερασπιστούν ούτε τους εαυτούς τους, οι συνδικαλιστές βιώνουν την απαξίωση των συναδέλφων, οι οποίοι συνειδητά απέχουν από ένα κατ’ επίφαση σωματείο.

Ναι, το σκηνικό (μετά και την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων του κλάδου) μοιάζει με Αρμαγεδδώνα και η βάση του κλάδου έχει να αντιμετωπίσει, εκτός από την υπάρχουσα και επερχόμενη ανεργία και την πλήρη απαξίωση από μεγάλα κοινωνικά κομμάτια όσον αφορά τα προβλήματα του. Και δεν είναι τελείως παράλογο. Μέσα στα χρόνια μερίδα εργαζομένων έβαλε πλάτη στα σχέδια που ετοίμαζαν τα αφεντικά και το κράτος, μέσω της κατασυκοφάντησης κοινωνικών και εργατικών αγώνων, που μόνο στόχο είχε τον τραμπουκισμό όσων σήκωσαν κεφάλι μέσα στις γαλέρες των μίντια.

Η αλληλεγγύη και πόσο μάλλον ο αγώνας μακριά και πέρα από λογικές ανάθεσης και συντεχνιασμού κλειστών κλαμπ, όπου «τα δικά μας, δικά μας και τα δικά μας, δικά τους» είναι συνθήκες που δημιουργούνται με επιμονή και με προσωπικό κόστος. Κανένας δεν θα προστρέξει σε «βοήθεια» μας όταν εμείς ως, εργάτες, δεν έχουμε κάνει τα απολύτως απαραίτητα, έστω και στο «και πέντε» που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. 

Να περάσουμε επιτέλους στην αντεπίθεση 

Η αναδιάρθρωση του εργατικού τοπίου στη βιομηχανία των ΜΜΕ βρίσκει σήμερα τους εργαζόμενους του κλάδου σε θέση αμυντική.

Μια άμυνα που όχι απλά δεν είναι επαρκώς οργανωμένη ώστε να επιχειρήσει να αναχαιτίσει την εντεινόμενη επίθεση των αφεντικών και του κράτους, αλλά είναι διάτρητη σε τέτοιο βαθμό που η απογοήτευση, η ηττοπάθεια και ο φόβος κυριαρχούν σε ένα μεγάλο μέρος των συναδέλφων/ισσών.

Οι αιτίες είναι πολλές και αρκετές καταγράφηκαν στις προηγούμενες γραμμές αυτού του κειμένου. Ωστόσο, το τελευταίο πράγμα που θα πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι στον κλάδο σήμερα είναι να παρατηρούν απαθείς και άπραγοι να γράφεται η ιστορία της συνεχιζόμενης εκμετάλλευσής τους. Δυστυχώς, πολλοί και πολλές εναπόθεσαν τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο σε συνδικαλιστικούς και πολιτικούς ταγούς, σε επιχειρηματίες «σωτήρες» ή στη σιωπή στους χώρους εργασίας προσδοκώντας την εύνοια του αφεντικού.

Τα παραπάνω έχουν αποτύχει και διαψευστεί παταγωδώς ως διασφάλιση της «δουλίτσας μας».

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για μεμψιμοιρία, παρά είναι καιρός για την άμεση οργάνωση των αντιστάσεών μας. Η διαπόμπευση και απομόνωση των αντισυναδελφικών/φιλοεργοδοτικών συμπεριφορών, η δημοσίευση και η καταγγελία των δυσμενών εργασιακών συνθηκών, η απαίτηση των δεδουλευμένων στην ώρα τους, η άρνηση της υπερωριακής εργασίας χωρίς την υπερωριακή αμοιβή, η διεκδίκηση της εφαρμογής των εργατικών κεκτημένων, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας μας. 

Ωστόσο, πολύ λίγα από τα παραπάνω μπορεί να τα διεκδικήσει κανείς μόνος του όση αξιοπρέπεια και να διαθέτει ως εργαζόμενος. Η συναδελφικότητα στους χώρους εργασίας, η συζήτηση των προβλημάτων και η ζύμωση μεταξύ των εργαζομένων σε «παρέες», επιτροπές ή γενικές συνελεύσεις, που θα πραγματοποιείται χωρίς την παρουσία διευθυντών ή άλλων προϊσταμένων, είναι άμεσοι τρόποι κατανόησης των συνθηκών εκμετάλλευσης που βιώνουμε και καλύτερης οργάνωσης των αντιστάσεων μας.

Να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να οργανώσουμε των αγώνα οριζόντια με τη φυσική μας συμμετοχή σε κάθε του διαδικασία, χωρίς να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στις μεγαλοστομίες των συνδικαλοπατέρων, τις «φιλικές» προσεγγίσεις των αφεντικών και των φερέφωνων τους, τις υποσχέσεις των κομμάτων-σωτήρων.

Οργάνωση από τη βάση και αντίσταση μέχρι να φτάσουμε στο σημείο όπου θα μπορούμε να φανταστούμε από κοινού τους τρόπους με τους οποίους θα υπερασπιστούμε τα εργατικά μας συμφέροντα. Η οργάνωση του αγώνα στον κλάδο μας και την τάξη μας προϋποθέτει τη συναδελφική αλληλεγγύη,   προϋποθέτει την οργάνωσή μας σε μια οργανωτική δομή βάσης, για τη διεκδίκηση ενός μέλλοντος διαφορετικού από αυτό που έχουν ονειρευτεί για εμάς τα αφεντικά μας.

Να σπάσουμε το φόβο και την ηττοπάθεια, να πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.

Η αυτό-οργάνωση όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΧΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.


Συνέλευση εργαζομένων, ανέργων & φοιτητών στα ΜΜΕ






  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP